POPPEBLOGGER

Stilte
zelfs muziek kent geen naam
een zucht
het tikken van de klok

Het zicht is sterker
de fijn lederen bekleding
de geur van het land en de lucht
het lachen, de trein, de zee, de vogels
zonder geluid

De keuken staat in brand
in een stille wereld
het bestaat niet
geen haat, geen liefde

Door weer en wind, ik sta daar maar
onopgemerkt, elke dag
Storm of zon, ik sta daar maar
niemand die naar me lacht

Warm of koud, ik sta daar maar
soms gezelschap van een fiets
Zomer of Winter, ik sta daar maar
de meeste honden mag ik niet

Sneeuw of regen, ik sta daar maar
voorbij lopen ze allemaal
Droog of hagel, ik sta daar maar
maar ben ook maar een lantarenpaal

Makkelijk en leuk geneuk dat moet nog maar blijken
Je fallus tegen haar huigje aan, geen ruimte om te kijken

Terwijl jij daar maar duwt en spuwt, misschien wat kleding scheurt
Ligt zij te wachten op een ander, die geeft haar zometeen een beurt

Een rood maar romantisch lampje
Een ietwat raar maar heerlijk standje
Vastgebonden bij de handjes
Een uur verprutst in één minuut, krijg ik nog een kansje?

Mensen lopen langs: “Meneer, mag ik u wat vragen?”
“Nee” klinkt het antwoord terwijl de man door loopt
Wat jammer zeg, deze uren lijken wel dagen
steek mijn kop niet in het zand, maar houd mijn hoofd hoog

De zon verdwijnt langzaam en de wolken worden zichtbaar
het begint koud te worden en ik verlang naar m’n kopje thee
Een vrouw noemt me vervelend en ik ben licht geraakt
het lijkt wel zo simpel maar het valt toch niet mee

Over een half uur zit mijn werk er weer op
zometeen nog eventjes wachten op de bus in de stad
Gaan ze zeiken omdat ik nog een keer ben geflopt
gelukkig hebben mijn collega’s ook een kutdag gehad