POPPEBLOGGER

Liggend in bed voel ik weer die drang. Die drang om te schrijven. Als in een trance stap ik m’n tweepersoonsbed af en bestijg de trap naar de zolder. Ik druk op de aanknop van m’n PC en sluit m’n ogen en schrijf: “Lief dagboek, ..

Wervelende jazzklanken voortkomend vanuit de speakers van mijn oude computer vervullen mijn lichaam tot in de kleinste vezel.
Mijn ogen turen naar het scherm, zoekend naar woorden, zoekend naar gedachten en mijn hoofd is leeg, maar tegelijkertijd vervuld van gedachten en ideeën.
Ik probeer het nog eens. Ik sluit mijn ogen en leun achterover, maar tevergeefs. Het beeld blijft onveranderd.
De goedkope rugleuning van m’n tweedehands bureaustoel kraakt, maar ik hoor het niet. Buiten hoor ik vrolijke kinderstemmen. Ze schreeuwen, ze zingen, ze huilen.
De vogels fluiten de laatste zang van de dag.
Ik kijk door het keukenraam en zie mijn eenzame buurman de stoep aanvegen op hetzelfde ritme als gisteren, om dezelfde tijd, met dezelfde bezem.
Met die bezem verantwoordt hij zijn aanwezigheid op deze wereld. Zijn glimlach weerspiegelt in mijn doffe ogen.

..

Ik ken geen glimlach. Mijn wereld is zwart. Inktzwart.”

“Het menselijk wezen uit zich niet direct en in overeenstemming met zijn natuur, maar steeds in een bepaalde vorm, en die vorm, die stijl, die zijnswijze komt niet alleen voort uit onszelf maar wordt ons van buitenaf opgedrongen – en daarom kan dezelfde persoon naar buiten toe nu eens verstandig, dan weer dom lijken, nu eens bloeddorstig, dan weer engelachtig, nu eens rijp, dan weer onrijp, afhankelijk van de stijl die hem toevallig aanwaait en van zijn beïnvloeding door anderen,” schrijft de Pool Witold Gombrowicz in zijn in 1937 verschenen roman Ferdydurke.

Een boeiende, maar tegelijkertijd scherpe, speculatieve quote. De mens wordt hier gesteld als een wezen dat zich via bepaalde handelingen en gedragingen uit, waardoor bij anderen een bepaald beeld opgeroepen wordt wat voor hen veel beter omlijnt en definieert wat diegene van binnen is. Ons innerlijk correspondeert niet meer met ons uiterlijk vertoon. Er ontstaat een scheiding tussen het innerlijke van de mens als wezen en het masker wat de buitenwereld hem opzet. Een gemaakt, irrelevant masker wat een persoon aangemeten wordt om hem als mens te constitueren, te plaatsen. Aanpassen aan dit masker lijkt dan de enige optie.

Het masker is een afspiegeling van de in het lichaam van de mens heersende ideeënwereld en schept hierdoor slechts een schijn-realiteit. Tegenwoordig meten schrijvers hun zelf gecreëerde personages ook maskers aan. Beide soorten maskers zorgen voor een verandering in het gedrag van de mens of het personage; het subject. Een subject, wat zich gaat gedragen naar het opgezette masker, wie daar dan ook verantwoordelijk voor wordt gesteld, maar nooit het masker wordt. Of toch wel?

Schoolfoto’s. Elke jaar opnieuw met een gefakete smile omlijst op het dressoir van je oma staan, je moet ervan houden. Ik kan je vertellen, ik hou er dus niet van. Het punt is vooral dat de schoolfotograaf meestal in het begin van het jaar op de stoep staat. Dus wanneer je net uit het rouwproces bent van je verloren vakantieliefde en je de motivatie om ‘het nieuwe jaar’ weer met een frisse start te beginnen allang weer verloren bent, móét je met je vervelde barre hoofd en grafstemming al door vrolijk op dat kleine krukje gaan zitten. Het woordje ‘cheese’ krijg je er nog net uit en dus sta je álweer met een kaaskop op de foto en de vage blauwpaarse wolkenachtergrond ziet er nog beter uit dan jij.
Vanzelfsprekend regent het altijd als zo’n kiekje gemaakt moet worden. Maakt niet uit, al is het de hele week 28 graden, op die dag regent het pijpenstelen. Natuurlijk rijden de bussen niet en ook je ouders moeten werken of hebben ‘dingen te doen’ zodat je alsnog op je fiets moet stappen. Op school sprint je dan naar het toilet om nog met moeite iets proberen te maken van je verregende hoofd en de doorgelopen mascara die in zijn weg  naar beneden lange zwarte strepen creëert, waardoor je toch ergens iets weg hebt van een verveelde zebra. Nee, zo sta je niet erg flatteus op de foto.
Hierbij ben ik op zo’n moment altijd op en top chagrijnig en ben met mijn ‘ik-moet-weekend-stemming’ niet de meest spontane in het gebouw. De dode grijns op mijn gezicht zegt in feite al voldoende. Toch doet men een poging om me te verleiden tot een beleefde glimlach door een scheetgeluidje en een tekst als ‘even lachen naar het vogeltje’. Maar je zult waarschijnlijk je tijd verspillen als je probeert om, al is het maar, een krampachtige stuiptrekking op mijn gezicht kweken. Een nobele glimlach is er nooit geweest en geloof me, die zal er ook niet komen. ‘Ik lach niet naar vreemde mensen.’
Zal ik volgend jaar, om mezelf dan toch in the picture te zetten, maar huilend op de foto gaan?
Isa van Weert

Lief dagboek,

Ik heb het gehad.

Als een geleide raket blijf ik lopen, blijf ik mijn weg volgen. Ik weet niet waar ik heenga, maar ik weet dat ik moet blijven lopen. Ik loop onder het viaduct door. Blijkbaar ga ik naar het bos. Ik zie verschillende routebordjes staan, maar ik volg mijn eigen route. Hoe symbolisch. Ik blijf lopen, lopen tot mijn voeten me vertellen te stoppen.

Kijkend naar de grond gaan de vriendelijke groeten van voorbijgangers totaal aan me voorbij. Het enige wat ik nog kan is lopen. Lopen, lopen, lopen.

Ik ga weg
Ik ga lopen, ik ga lopen tot de zon komt
Ik ga weg,
tot de zon me achterhaalt
Lopen tot de zon komt
Tot ‘ie straalt

Zonder er bij na te denken doe ik datgene wat mijn hart me vertelt te doen. Ik loop. Gedachten, emoties, herinneringen. Alles schiet ongecontroleerd en willekeurig door m’n hoofd. M’n iPod heb ik meegenomen, maar ik laat hem in m’n binnenzak zitten. Muziek kan me enkel verwarren op dit moment.
“Even een stukje lopen, even op mezelf zijn.” Dat was het excuus waarmee ik een halfuur geleden thuis wegging. Nu loop ik nog steeds. Ik ben in het bos. Het hoofdpad heb ik allang verlaten voor een zijpaadje, en nu loop ik helemaal buiten de paden, in de natuur.

Ik ga terug naar m’n oorsprong
Moeder Natuur is waaruit ik voortkom
Vader Tijd kent me niet hoewel ik met hem worstel
Bomen vertellen niets tenzij je je richt op de wortels

Niet voor het eerst weet Typhoon me te helpen. Hij vind de woorden, die ik niet vinden kan. Hier voel ik me thuis. Ik blijf lopen, alsof ik ergens heen moet. Weet ik waar ik heen moet? Waar ik heen wil? Hoor ik het te weten? De antwoorden blijven me vaag. Ik loop door. Ik voel me gehaast. Zo veel te doen, zo weinig tijd.. altijd weinig tijd; ik merk het niet voor het eerst.

Met een waas voor m’n ogen blijf ik lopen. Ze branden, m’n ogen. Is het het zand? Zijn het tranen? Tranen? Ik hoor een gek geluid in de verte. Het moet wel een dier zijn. Plotseling hoor ik meer geluiden. Schichtig kijk ik om me heen, maar ik kan niets zien. Daar is het gekke geluid weer. Het is nu zo dichtbij, ik kan het niet meer ontwijken. M’n hart bonkt in m’n keel, maar nieuwsgierigheid wint het van enig ander gevoel. Als ik op het point of no return ben kijk ik. Het is een vogel. Het is maar een vogel. Met dat vreemde, krakende geluid geeft hij klank aan zijn bestaan op onze aarde.

Steeds sneller blijf ik lopen. Zonder er bij na te denken merk ik een afwijking in mijn stappen. Ik keer om. Voor ik het weet heb ik het bos achter me gelaten.

“Pas op, overstekende paarden” zegt een verkeersbord bij de parkeerplaats. Iets diep in me kan er toch wel om lachen. Ik merk dat ik anders loop dan op de heenweg. M’n hoofd geheven, glimlach op m’n gezicht. Dit doet me goed. “Welkom bij Camping Duinlust” zie ik staan. ‘Hmpf, welkom in Polen had er beter kunnen staan’, denk ik bij mezelf. Ondanks het feit dat ik flink opgebeurd ben, blijven woorden en zinnen door m’n hoofd spoken. Ik vraag me af of ik het thuis allemaal nog kan herinneren.

Thuis aangekomen loop ik direct door naar de zolder. Mijn zolder, mijn veilige zolder. Ik voel me er veilig. Ik start Word op en begin te typen: “Ik heb het gehad…”

Wat een verschrikkelijk onsamenhangend geheel is het geworden. Misschien ben ik dat ook wel. Misschien..

Hoge hoeden en vèhf negerts op paarden

Ridders met zwaarden.

Een koe, een schaap en een geit,

Lekker neuken met die meid.
Zelf geschreven.

x

Bam. Weer een stuk geloofwaardigheid aan diggelen geslagen.

Hyves, het is inmiddels immens populair. Had je mij, of een willekeurig andere helderdenkende in den beginnen der Hyves naar een mening had gevraagd, had je het volgende van me te horen gekregen. Hyves? No way. De zoveelste hype voor die br33zErchix,, en Sp4ngaBoiZ. Hyves leek me vooral weer iets voor de Sugababes en Superdudes, de zoveelste plek waar internetheldjes elkaar punten en respect kon geven, afhankelijk van hoe ‘Spanga’ of ‘Suga’ iemand is. Het feit dat iedereen elkaar keer op keer het maximale aantal punten geeft zegt al genoeg over de geloofwaardigheid van het concept.

Anyway, daar ligt het geheim niet eens. Het ergste is de sociale status die die kids met ermee denken te verkrijgen. Wanneer **FAMOUSZ*BARBIIE ** – met een onvervalst, tevens onbewerkt webcamshot als profielfoto weer eens 10 “kudos” krijgt van \BlingBlingKrulleBol7/ kan haar dag niet meer stuk. Ze voelt zich on top of the world en geeft om hier blijk van te geven meteen 10 kudos terug aan \BlingBlingKrulleBol7/, vergezeld met een berichtje dat ze hem sprsexii :$:$ vindt en met de afsluiting ‘hvjwjnmk’ (hou van je wil je nooit meer kwijt) En waarom? Omdat we met z’n allen zo heerlijk ‘Spanga’, ‘Suga’ en ‘Super’ zijn!
(Dat we elkaar dan in real life niet eens aan durven te kijken, zegt wederom genoeg.)

Dat iemand dan 500+ vrienden heeft, zet mij opnieuw aan het twijfelen. Terecht of onterecht, ik vind het twijfelachtig. Zoveel vriendjes op Hyves, maar hoeveel daarvan zullen er voor je zijn als je ze nodig hebt? Juist.

(Ondertussen stromen de klanken van Air – Ce Matin La uit m’n speakers. Over een dubbele realiteit gesproken..)

Maar hoe kan iemand met zoveel kritiek op een dergelijk concept, zelf een Hyves-profiel hebben, vraagt u zich af? Watskeburt?!

Nou, ik ben er inmiddels achter gekomen dat Hyves uitermate nuttig doch vermakelijk is.
“Wanneer is die boi jarig?”
“Kan die ene collega diensten ruilen?”
“Hoe heet dat meisje van gisteravond?” (Isa dus, aha. Thanks Hyves!)
You name it, Hyves heeft het antwoord. Zoals altijd, niets is zwart of wit, het een kan simpelweg niet zonder het ander. Toegegeven, ik ben er wat in doorgeslagen, met zelf 400+-’vriendjes’, maar daar heb ik me inmiddels van afgezet.

Hoe dan ook, mensen,

Let’s Hyve!

PS. Dit stuk is inmiddels weer een aantal maanden oud, mijn Hyves bestaat helaas niet langer meer.

Uiteindelijk heb ik mezelf dan toch over die drempel gekregen, en is poëzie zo goed als af. Na een lange avond ga ik redelijk voldaan in bed liggen. Ik zet nog maar eens Typhoon op m’n iPod op, en sluit m’n ogen.

..

Doelloos loop ik door het park. Daar waar de maatschappij ons oplegt alles een doel te labelen, doet mij dit goed. De harde wind overheerst, maar Ty’s zinnen blijven duidelijk: ‘Ik ga terug naar mijn oorsprong, moeder natuur is waaruit ik voortkom’. Precies wat ik doe. Piepklein ben ik in de wereld waarin ik ronddwaal. De wereld waar we onszelf soms zo eindeloos groot kunnen voelen. Moeten voelen.  ‘Het is gewoon een kwestie van perspectief, zie je rommel op de ruiten, zit er stof op je oog, het is maar net waar je in gelooft’ vult Ty me niet voor de eerste keer deze avond aan.

(more…)

Lief dagboek.

Ik schrijf maandag 30 maart 2009. Na een zware schooldag en stress to the max plof ik uitgeput achter mijn computer. Het vinden van de aanknop lukt me nog net, wachtend op het antwoord zak ik achterover in m’n stoel. iTunes start ik gauw op om daar Typhoon’s album aan te slingeren.‘Ik voel me rustig als een Afrikaanse kabbelende beek’, zo hoor ik Ty zeggen. De muziek brengt me tot rust. Ty’s stem vertelt me mysterieuze teksten welke me in een dromerige mindstate brengen. ‘Ik voel me rustig als een Afrikaanse kabbelende beek’, was het maar zo. Het nut van dingen als een poëziewerkstuk spoken door m’n hoofd. Als automatisch ga ik m’n dagelijkse lijstje sites af. Elke dag moet ik er even zijn, moet ik even alles gecheckt hebben. Over sleur gesproken. Ik weet wat ik doe, maar ik zie het niet. Enkel en alleen de woorden van Ty die tot me door dringen: ‘Vader tijd kent me niet terwijl ik met hem worstel, bomen vertellen niets tenzij je je richt tot de wortels’.

(more…)

I. Maandagochtend, half 6. Het ijskoude, snijdende geluid van de wekker luidt wederom een nieuwe dag in. Na drie keer snoozen realiseer ik me toch dat er niets anders opzit. Diep zuchtend sleep ik mezelf uit bed, via de puinhoop in m’n kamer naar de badkamer. Een kwartiertje later sta ik een stuk frisser voor de spiegel. Onderzoekend kijk ik mezelf aan, maar ik kan geen greintje geloofwaardigheid ontdekken. Na een moment van twijfel besluit ik toch maar verder te gaan met m’n dagelijkse routine. Zoals elke ochtend eet ik m’n bammetje, drink ik m’n melk, poets ik m’n tanden, pak ik m’n spullen. Zoals elke ochtend pak ik vervolgens de 137 naar Den Bosch. Waar ik overigens elke ochtend weer in slaap val. Aangekomen in Den Bosch snel ik me naar boven, om wederom te constateren wat ik al verwachte. Spoor 4A, 07:53u. Een blik op m’n horloge vertelt me dat dat nog 20 minuten duurt.

II. Afgelopen vrijdag moest ik ook wachten op de trein. Natuurlijk was ik te vroeg (of juist te laat voor de vorige trein), maar een bezoekje aan de Burger King deed de tijd al wat sneller lopen. Juist op het moment dat ik m’n cheeseburger King Deal’tje weg sta te werken, besefte ik me dat het wel echt onwijs lang duurde voor de trein echt in de buurt kwam; veel verder dan het begin van het perron leek de ijzeren slang niet te komen. Sterker nog, het begon er wel verdacht veel op te lijken dat de trein hartstikke stil bleef staan daar. ‘Kort treintje zeker’, dacht ik bij mezelf. Totdat ik eens wat beter keek. Een aantal paniekerige kreten deed direct vermoeden wat even later bevestigd zou worden door de aardige dame van de NS wie ik om opheldering vroeg. ‘Voor de richting Den Bosch moet je op spoor 5 zijn, deze trein heeft een botsing gehad..’

III. Op mijn weg naar spoor 5 wordt mijn aandacht ineens getrokken door een vreemd ogende oude man. Ik weet dat het gevaarlijk is om te blijven kijken en dat ik nog een trein moet halen, maar iets in me weerhoudt me daarvan. De oude man wenkt me. Als ik dichterbij kom merk ik dat de man er van dichtbij nog minstens 50 jaar ouder uitziet dan ik in eerste instantie dacht. ‘Onzin’, denk ik bij mezelf. Hoe vreemd het ook is, hoe graag ik het op dat moment ook niet wil; ik blijf de oude man volgen. Ik loop achter hem aan tot er bijna geen mensen meer in de buurt zijn. Voor het eerst draait de man zich om en spreekt hij tot me. ‘Kom mee, je moet iets zien..’

Plotseling ben ik in een onbekende kleine ruimte. Voor me zit een man op een aardig comfortabel ogende stoel voor een wijd raam. Ik hoor m’n hersens kraken. Na even puzzelen ben ik er uit; ik sta in de cabine van de machinist. Kilometers spoor razen onder ons door. Na drie keer geen antwoord gehad te hebben, begin ik te twijfelen. Kan de machinist mij wel zien? Waarom ben ik hier en wat doe ik hier? In de verte doemt een treinstation op. ‘Amsterdam Centraal’, gis ik hardop. Wederom geen reactie van de machinist. Amsterdam Centraal, is dat dan waarom ik hier ben? Ik probeer iets te verzinnen wat enigszins logisch klinkt, maar er komt werkelijk niets in me op. We naderen het station, ik zie al massa’s mensen op het perron staan. ‘Hey, dat ben ik!’, roep ik als ik in de verte mezelf zie staan, onbeschaafd een cheeseburger naar binnen werkend. Bizar.

Plotseling zie ik iets op het spoor opdoemen. Terwijl wij met de trein naderen, nadert het ons ook. Ik zie de angst, de wanhoop. De machinist begint te schreeuwen en schiet vol op de rem. Verbijsterd kijk ik toe hoe het niet meer te ontwijken valt. Twee seconden en een klap. Het is over. Ik kijk naar de machinist. Hij hangt huilend over zijn stuur. Ik probeer naar buiten te kijken, maar alles wat ik zie is rood. Bloedrood.

IV. Het volgende fragment is een bladzijde uit het dagboek van een vrouw.

“Lief dagboek,

Eindelijk, ik ben zover. Ik weet dat ik niet meer bang hoef te zijn; het zal snel allemaal beter zijn. Niet alleen voor mij hoor, ook voor anderen. Mijn ouders, mijn man, mijn twee dochtertjes. Voor hun allemaal zal het na vandaag beter zijn. Ik weet wel dat het laf is, heus wel. Maar ik ben ervan overtuigd dat het beter is zo. Al veel te lang loop ik met die twijfel rond. Al veel te lang loop ik met dat schuldgevoel rond. Al veel te lang loop ik met die pijn rond..

Vaarwel”

Deze bladzijde werd gevonden bij de trein naar Maastricht/Heerlen, op perron 2A op Amsterdam Centraal. Het zou de laatste bladzijde uit haar dagboek zijn..

V. vrijdag 04 september 2009 17:25
Vrouw onder trein veroorzaakt vertraging
Op het Centraal Station is vrijdagmiddag rond 17.00 uur een vrouw onder de trein gesprongen.

Reizigers van en naar Amsterdam Centraal moeten rekening houden met een vertraging van ongeveer 15 minuten. De stremming zal waarschijnlijk tot 20.00 duren.

Bron: http://www.at5.nl/artikelen/23002/vertraging-door-aanrijding-op-amsterdam-centraal

Lief dagboek,

Shit, dat was al de vierde keer deze week dat ik per ongeluk suiker in m’n koffie deed.