POPPEBLOGGER

‘Ik hou ook van jou, dat weet je.’

Ik weet het. Ik weet niets terug te zeggen. Ik wil iets terugzeggen, maar ik kan geen woorden vormen uit de lettervermicelli in mijn hoofd. Ik wil haar vasthouden, dan is alles goed, dan hoef ik niets terug te zeggen. Het is ook beter, om niets te zeggen. Woorden zijn soms maar een wankel werktuig, een gezapige vertakking in een zuivere verbinding. Er zijn van die situaties waarin woorden vergeefs zijn en de protagonist zal in zo’n situatie weten wat er aan de hand is. Hoe dan ook, nu was zo’n moment. Ik wist niet wat ik moest zeggen, dus zei ik maar niets. Het verzacht eventuele krenkende momenten niet, maar het is in elk geval een excuus, een acceptabel motief om het onvermijdelijke voorlopig uit de weg te gaan, om het zekere in onzekerheid te bewaren. Gelukkig, juiste keuze.

Het is de eerste dag van het jaar waarop de zon, die fantastische gasbol, volop scheen, de lucht als een strak blauwe espresso, geen wolkje, met de winterse bomen als treurig contrast. Één zijn met de natuur, onmogelijk voor ons als professioneel milieuterrorist, maar ik waag een poging, een moedige poging, al zeg ik het zelf. Ik loop al een halfuur in het bos en ik ben al een halfuur de weg kwijt. Ik besluit een mooie plek op te zoeken voor een rookpauze, hoewel het bijna als verraad voelt om een sigaret aan te steken, zo midden in één van Moeder Natuur’s longblaasjes. Eigenwijs als ik ben doe ik het toch en met mijn ogen gesloten zie ik de zon die met haar stralen de bomen, de straten, de mensen polijst en de mensen, ze lachen, en in haast volledig adamskostuum stralen ze met de zon mee. Ik zie volle terrassen, ik zie een een corpulent bejaard stel met een zonnebril in de zon op hun balkonnetje, maar bovenal zie ik liefde, achter de ramen, in auto’s, overal.

Die avond zitten we in de Grass Company. Een coffeeshop, maar als mijn oma nog zou leven en we een enigszins krasse verstandhouding zouden hebben zou ik haar er mee heen slepen voor een latte en een Jack Herrer. Wie geeft er nou nog echt om kortetermijngeheugen tegenwoordig? Met een groene toeter in de hand lachen we alles weg. We hebben reden tot feest. Ondanks de momenten waarop ik denk zonder haar beter af te zijn, weet ik dat ik het niet beter had kunnen treffen.

‘Mens erger je niet en een doosje drugs.’ Bestelling afgeleverd, dit is ontspannen 2.0. Ik ben groen en ik gun haar rood. De kleur van de bloedlichaampjes die sneller beginnen te zwemmen als ik haar zie en de kleur van omstanders na een geslaagde zelfmoordaanslag. We spelen, maar het klopt niet. Er is iets aan de hand, ze zegt er niets over, maar haar houding, ze beweegt terughoudend, bijna afstandelijk, zegt genoeg. Ik buig me enigszins over de tafel heen, afgeleid door het omgevingsgeluid en in vrees dat ik haar niet kan verstaan, om te vragen of er iets aan de hand is. Ze zit, in plaats van te antwoorden, zwijgend tegenover me, plukt aan een haarstreng en kijkt precies naar de plek waar ik net de dobbelstenen wegpakte. Mijn liefste, mijn muze, ik wil niet vergeten, ik mag niet vergeten, dus help me herinneren, die avond in het park, de zwanen in de hotelkamer, help me herinneren. Help me. Ze kijkt me aan, pakt me vast en kust me en ik kus terug, eerst op haar mond en daarna over haar hele gezicht. We kussen hoe een dorstig dier met zijn tong over het eindelijk gevonden bronwater heenjaagt. ‘s Avonds in bed val ik snel in slaap. Vlak voor ik inslaap denk ik nog een poosje na over de dag en mijn gedrag en ik ben er tevreden over. Ik weet dat het goed is, al is het maar voor even, het is goed, voor nu.

Haar ranke handen glijden door haar gitzwarte haren
Hoe elegant vrouwen wijn drinken, zo doet zij dat met bier
Wat zou ik graag het glas aan haar lippen zijn
Om haar maar één momentje aan te kunnen raken

Haar ogen doorgronden alles, raken mij tot op mijn ziel
Ze kijkt naar me, toch ziet ze mij niet staan
De lach op haar gezicht brengt me naar de hemel en weer terug
Op zo’n riante plek ben ik nog nooit geweest

Alleen al als ze loopt brengt ze mij in extase
Mijn hersenen geloven mijn eigen ogen niet
Daar sta ik dan met een mond vol tanden
verlamd, verlegen en verbaasd

Ze is het winnende paard waar ik geen geld op heb gezet
Het land waar ik niet meteen zal komen
De taal die ik waarschijnlijk nooit zal begrijpen
Maar zeker niet onbereikbaar

Toch durf ik haar niet te vragen
Ik ben vast haar type niet
Misschien ben ik niet de jongen uit haar dromen
Ik ben echt niet verliefd, ik bewonder haar alleen.

‘Schrijf over hoe veel ik van je hou.’ Wat een onbehoorlijk voorstel. Proberen dat te verwoorden is als proberen alle bubbels in een fluitje bier door te prikken. Ik kan wel schrijven over hoe schandelijk mooi ik je ogen vind. Hoe ik je kijkers tussen een lijst met edelmetalen raamwerk zou willen walsen om in het Stedelijk Museum te hangen. Over hoe graag ik je zachte, haast tedere huid tegen de mijne aanvoel. Je handen in de mijne, mijn lippen op de jouwe. Onze tongen verstrengeld in een Derde Wereldoorlog, terwijl vingers gaan waar de tijd oneindig is. Seks.

Liefde gaat zoveel verder. Verder dan samen oud worden, verder dan de halve finale, verder dan seks. Seks is louter een verijdelde droom, een geïdealiseerde waarheid. Seks is als een natte oase in de alles verzengende hitte. Een rijpe perzik in het ontzaglijke misgewas dat men liefde noemt. Als seks liefde is, was Idi Amin een democraat. Na 2,5 jaar nog ochtendsex, dát is liefde. Jaloers worden om die potente collega, dát is liefde. Elkaar bekladden en bespotten voor vies en vuil om elkaar uiteindelijk met lichaamsvochten te bekladden.

Seks definieert per definitie niets dan lust en liefde.

Elkaar steunen in de martelgang naar het einde is liefde in haar puurste en mooiste vorm. Ik wil niets liever dan met haar de dagen en nachten tot het einde zijn. Ik hou van haar kundigheid en ik hou van haar onvolkomenheid. Ik voel haar buikpijn en als het kon zou ik haar pijnlijke hoornvlies lens slaan. Voor haar ga ik door het hellevuur en het doet godverdomme pijn. Ik haat haar zoveel als ik paarden en Justin Bieber haat, maar ik haat het nog meer om haar niet te kunnen haten. Zo veel ik haar haat, zo veel meer hou ik van haar.

1. Onthoud dat grote liefde en groot succes grote risico’s met zich meebrengen.
2. Wanneer je verliest, verlies de les die je er van hebt geleerd niet.
3. Leef volgens deze regels: heb respect voor jezelf, heb respect voor anderen en neem verantwoordelijkheid voor al je daden.
4. Onthoud dat niet krijgen wat je wilt soms het beste is wat je kon overkomen.
5. Ken de regels, zodat je weet hoe je ze het beste kan overtreden.
6. Laat een kleine onenigheid niet een mooie vriendschap verpesten.
7. Wanneer je beseft dat je een fout hebt gemaakt, neem dan onmiddellijk actie om het te herstellen.
8. Neem elke dag wat tijd voor jezelf.
9. Sta open voor verandering, maar raak je normen en waarden niet kwijt.
10. Onthoud dat zwijgen soms het beste antwoord is.
11. Leid een mooi en waardig leven, zodat je er op je oude dag nog eens van kan genieten als je er op terugkijkt.
12. Een liefdevolle sfeer in je huis legt de basis voor je leven.
13. Beperk je in meningsverschillen met geliefden tot het heden, rakel het verleden niet op.
14. Laat mensen delen in je wijsheid. Het is een manier om onsterfelijk te worden.
15. Behandel de aarde goed.
16. Ga minstens één keer per jaar ergens heen waar je nog nooit bent geweest.
17. Onthoud dat in de beste relatie je meer van elkaar houdt dan dat je elkaar nodig hebt.
18. Meet de grootte van je succes aan wat je ervoor op hebt moeten geven.
19. Benader liefde en koken met roekeloze uitbundigheid.
20. Bedrijf minstens drie keer per week de liefde.

- Dalai Lama

Stilte
zelfs muziek kent geen naam
een zucht
het tikken van de klok

Het zicht is sterker
de fijn lederen bekleding
de geur van het land en de lucht
het lachen, de trein, de zee, de vogels
zonder geluid

De keuken staat in brand
in een stille wereld
het bestaat niet
geen haat, geen liefde

Door weer en wind, ik sta daar maar
onopgemerkt, elke dag
Storm of zon, ik sta daar maar
niemand die naar me lacht

Warm of koud, ik sta daar maar
soms gezelschap van een fiets
Zomer of Winter, ik sta daar maar
de meeste honden mag ik niet

Sneeuw of regen, ik sta daar maar
voorbij lopen ze allemaal
Droog of hagel, ik sta daar maar
maar ben ook maar een lantarenpaal

Makkelijk en leuk geneuk dat moet nog maar blijken
Je fallus tegen haar huigje aan, geen ruimte om te kijken

Terwijl jij daar maar duwt en spuwt, misschien wat kleding scheurt
Ligt zij te wachten op een ander, die geeft haar zometeen een beurt

Een rood maar romantisch lampje
Een ietwat raar maar heerlijk standje
Vastgebonden bij de handjes
Een uur verprutst in één minuut, krijg ik nog een kansje?

Mensen lopen langs: “Meneer, mag ik u wat vragen?”
“Nee” klinkt het antwoord terwijl de man door loopt
Wat jammer zeg, deze uren lijken wel dagen
steek mijn kop niet in het zand, maar houd mijn hoofd hoog

De zon verdwijnt langzaam en de wolken worden zichtbaar
het begint koud te worden en ik verlang naar m’n kopje thee
Een vrouw noemt me vervelend en ik ben licht geraakt
het lijkt wel zo simpel maar het valt toch niet mee

Over een half uur zit mijn werk er weer op
zometeen nog eventjes wachten op de bus in de stad
Gaan ze zeiken omdat ik nog een keer ben geflopt
gelukkig hebben mijn collega’s ook een kutdag gehad